داشتم حافظه موبايلم را می ديدم يکدفعه چشمم به اين شماره افتاد ۷۶۰۵۹۰۱
که کنارش نوشته بودم کاوه اربيل
اصلا جای خالی او اينجا کاملا محسوس است و دلم برای شنيدن اين جمله که هميشه می گفت (نمی دانی من کجا بودم ؛ معرکه بود...) تنگ شده است.



کاوه نفر نشسته از راست در حال تصويربرداری در خوابگاه دانشجويان ؛
اين عکس را رسول عليا زاده در کوی دانشگاه زمانی که آقای خاتمی برای بازديد رفته بودند در تاريخ ۲۷/۷/۷۸ عکاسي کرده و داوود ربيعی برای من فرستاده است از هر دو آنها متشکرم.

امروز در بدو ورودم به شهر سليمانيه بعد از دو هفته ديدن تصاوير بوش و بلر در کنار پرچم
کشور های آمريکا و انگليس در خيابانهای اينجا برايم تازگی داشتند چرا که قبلا اينطوری نبود.

روزنامه اعتماد
امروز ويژه نامه ای برای کاوه منتشر کرده است که وقتی من آن را ديدم واقعا تمام مطالبش را خواندم و از ديدن عکسهای کاوه لذت بردم. فقط حيف که کم بود.
من فکر می کنم جايزه رابرت کاپای ايران (جايزه و نشان کاوه)
هم برای عکاسان ايرانی که از طرف رعنا جوادی مدير
مرکز پژو هشهای فرهنگی برای بهترين عکاس خبری سال از فروردين ۱۳۸۳ ؛
در نظر گرفته شده و قرار است در سالروز کشته شدن کاوه به بهترين عکاس
اهدا شود ؛ جزو معتبرترين جوايز عکاسی محسوب خواهد شد به شرطی که مشمول مرور زمان نشود و ايکاش آن را تبديل به يک نشان و جايزه بين المللی نمايند.