بفرمائيد: اگر قرار بر اين باشد يکباره از فردا پياده رو ها و خيابانها و ...... همه را بر اساس اين رويه تغيير بدن و خيال همه رو راحت کنن.
اصلا چطوره که شهر ها را از هم جدا کنند و حداقل فاصله ايمنی نيز بين دو شهر زنونه و مردونه ۲۰ کيلومتر باشه !! به نظر شما اشکالی داره؟؟!!
اينهمه فکر نکننين که اين عکس ممکنه کجا باشه. همين خيابان پيروزی توی تهرونه!!

eric grigoriane که هميشه در تبريک گفتن موفقيتها ی ديگران پبش دستی می کند اينبار نيز ضمن فرستادن ابن خبر باعث مي شود هم به ياد او باشم هم سايت عکسهای
msn را ببينم.

چه ازدحام وزيری! عکس از محمد علی ابطحی

چند وقت پيش وحيد عکسی از آقای ابطحی در مجلس گرفته بود که در صحن مجلس و به هنگام استيضاح وزير ی ؛ نشان می داد که ايشان با موبايل خود در حال عکاسی از آقای رئيس جمهور و نمايندگان مجلس است. برای من که تا حدودی به روحيه ايشان آشنا هستم جای سوال بود که آيا اين عکسهای ايشان را می شود ديد؟ يا نه؟
و اکنون با تمام خوشحالی می بينم که ايشان عليرغم مشغله کاريشان اينکار را در
وب نوشت خود به انجام رسانده اند.
واقعا چه عکسهای ديدنی در لابلای آلبوم ايشان پيدا می شود که لا اقل من دوست داشتم خود آنها را عکاسی می کردم.
صفحه مخصوص عکسها را نيز اينجا ببينيد.



حاجی وزير آموزش و پرورش عکس از محمد علی ابطحی

آقای ابطحی خود می نويسد:
شايد براي شما اين سوال مطرح شود که چرا سايت راه انداخته ام. ما را چه به اين کارها؟
واقعيتش اين است که به چند دليل ساده:
1-دوسالي است که هر روز با اينترنت کار مي کنم. تقريباً سايت و وبلاگهاي همه شما ايراني ها را ديده ام و از خواندن بسياري از آنان لذت برده ام، علاقه ام به اينترنت مرا واداشت که سايت درست کنم......
۴-شش، هفت ماهي است که موبايلم را دوربين دار کرده ام. خيلي عکس هاي ويژه از شخصيت هاي ريز و درشت برداشته ام. گفتم شايد ديدن بعضی از اين عکس ها براي مخاطبان مفيد و جالب باشد. خودم هم خيلي عکسهاي خوب و با مزه داشتم آنها را هم مي خواستم در سايت بگذارم.

من از جمله افرادی هستم که دوست ندارم آبونه نشريه ای بشوم چرا که از خريدن نشريات از کيوسک روزنامه فروشها لذت می برم و به هر بهانه ای در صورت عبور از کنار آنها هر چند برای لحظاتی هم که باشد (گاه دو سه مرتبه در روز) نگاهی به نشريات
می اندازم.
و البته هر روز صبح وقتی عازم محل کارم هستم بی اختيار از روزنامه فروش سر چهار راه زمانی که پشت چراغ قرمز توقف کرده ام روزنامه ای می خرم تا در فرصتهايی که کم هم نيستند البته به لطف ترافيک عذاب آور تهران ؛ بيکار نمانم.
اما امروز به خاطر اينکه تا بعد از ظهر نتوانسته بودم روزنامه های امروز را ببينم از فرصت پيش آمده برای برنامه کنگره جبهه مشارکت استفاده کرده و کمی زودتر به محل برنامه رفتم و در همان ابتدا بنا داشتم تا عقب ماندگی امروز را جبران کنم!
اما با همان نگاه اول به تيتر روزنامه شرق که در آن به پيوستن ايران به اتحاديه عرب اشاره شده بود شوکه شدم. اول فکر کردم اشتباهی رخ داده يا کار ژورناليستی شرقيان است اما بزودی فهميدم نه!! کار کار ديپلماسی سراسر پر افتخار خودمان است.
واقعا با چه توجيهی اين کار می خواهد صورت بگيرد ؟!!
در طول پوشش برنامه نيز همين جور ته ذهنم مشغول بررسی مسئله بودم تا خواننده لر برنامه که بيش از بيست بار به هر بهانه ای نام ايران را می برد و احساس غرور و افتخار می کرد باعث شد تا من بيشتر به اين مسئله فکر کنم.

خواستم مطلبی بنويسم ديدم استاد پيروز مجتهدزاده به بهترين شکل ممکنه اين مطلب را در مصاحبه ای با ايلنا گفته اند.
دكتر پيروز مجتهدزاده: تصميم گيري هاي اتحاديه عرب براي ملل عرب و كشورهاي عرب است و براي حفظ هويت و شخصيت واستقلال ملت ها و كشورهاي عرب است . ما كه عرب نيستيم، چرا بايد شخصيت و هويت و مليت خود را لگدمال كنيم و عضو تشكيلاتي شويم كه مربوط به ملل عرب مي شود و در آنجا هويت و مليت و شخصيت ملي مستقل خود را با علامت سئوال مواجه كنيم تا در تصميماتي تأثيرگذاريم كه هيچ ربطي به ما ندارد. من نمي فهمم كه اين چه طرز برخورد با مسائل است. چطور توجه نمي شود كه تشكيلاتي مانند اتحاديه عرب بر اساس پان عربيسم به وجود آمده است و براي اعتلا بخشيدن به شخصيت و هويت عربي است. اولين سئوالي كه در اين رابطه بايد مطرح شود، تقاضا براي عضويت در چنين تشكيلاتي به هر عنواني بايد يك تصميم ملي باشد و ملت بايد تصميم بگيرد، چگونه مي شود دستگاهي مانند وزارت خارجه سر خود چنين تقاضايي كند و هيچ توجه نكند كه با اين كار هويت چند هزار ساله يك ملت خدشه دار مي شود.

معلوم نيست چرا براي مسئله اي كه مستقيما با هويت ما و استقلال ملي ايران مربوط نمي شود مانند امضاي پروتكل الحاقي آن همه بحث ملي و جنجال ملي و بحران ملي درست مي شود ولي چنين تصميمي كه مستقيما مربوط به هويت ايراني، مليت ايران، استقلال و شخصيت ايراني مربوط مي شود، محلي براي بحث براي ملت نيست و همين طور مستقيم يك وزير مي تواند چنين تقاضايي مطرح كند.

مليت عربي، هويت عربي، شخصيت ملي عربي بسيار عالي است ولي به ما چه ربطي دارد؟ ما بايد همكاري مان را با كشورهاي عربي گسترش دهيم و در مسائل مربوط به منطقه و مسائلي كه به امنيت و منافع ملي مربوط مي شود با كشورهاي عربي همكاري كنيم اما هيچ كس نمي تواند تقاضا كند كه براي توسعه همكاري بين ايران و عرب، يكي از طرفين بايد هويت خودش را فدا كند؛ يك چنين تقاضايي كه براي همكاري مايه گذاشتن از هويت ملي مطرح شود مطلقا بيجا است و هيچ كس نمي تواند چنين بحثي را مطرح كند.

اگر كساني هستند كه فكر مي كنند از اين طريق مي توانند به فلسطين و مسئله فلسطين كمكي كنند سخت در اشتباهند. از آن كسان دعوت مي كنم كه چشم هايشان را باز كنند و نگاه كنند به اتحاديه عرب و ببينند در اين 40 يا 50 ساله اين اتحاديه چه زحمتي براي فلسطين و مسائل آن كشيده است.من نمي دانم كدام انگيزه مي تواند ايران را تحريك كند كه اين فكر را به سر خود بيندازد كه وارد اتحاديه اي شود كه ورود به آن اتحاديه مساوي است با نابودي هويت ملي و استقلال و شخصيت ملي. اتحاديه عرب خوشبختانه تا به حال اين ادعا را رد كرده است و مورد توجه قرار نخواهد داد و اگر قرار بدهد آن اتحاديه هم معلوم مي شود مانند بعضي از تصميم گيران وزارت خارجه ما به كلي از مرحله پرت هستند.

منبع : ايلنا