عجب روزگار می گذرد!
راستش من آدم تنبلی هستم در يادگيری يکسری حفظيات و غيره
و اصلا هم به گذشت عمر و اين جور چيزها افسوس نمی خورم يا حداقل سعی می کنم تا برای خودم اينگونه وانمود کنم. اما در طی اين روند هميشه سعی دارم تا جايی که امکانش را دارم چيزهايی ياد بگيرم و اگر شما اکنون مشغول خواندن اين مطلب هستيد همه از لطف
احسان می باشد. يک نفر با خصوصيات احسان (آنها که می شناسند ميدانند که چقدر انسان شريفی است اين استاد کامپيوتر) وقتی با تمام مشغله اش وقتش را به کارهای سايت من اختصاص می دهد واقعا جای سپاس گذاری دارد ؛ همچنين از محمد رضای عزيز که با هم دوستند. اينها را نوشتم تا بياد خودم هم باشد که يکسال است با کمک اين دوستان توانستم سايت و و بلاگ خود را داشته باشم. هيچ يادم نمی رود زمانی که در عراق بودم و نمی توانستم وبلاگ بنويسم ؛ تلفنی به احسان می گفتم و او می نوشت.
خوب بقول احسان اکنون HasanPix يکساله شده است. و اکنون که به آرشيو مطالب وبلاگ مراجعه می کنم چقدر برايم جالب است مرور خاطراتم. جالب است پارسال درست همين موقع من مسافرت بودم و امسال اهل و عيال!! خوب ديگه...
و در پايان لازم است خوشحالی خود را از استقبال عکاسان را از داشتن وبلاگ و سايت شخصی اعلام کنم هر چند کار احسان و محمد رضا زياد می شود. و اميدوارم اين
دوست عزيز که بقول خودش در غيبت صغری بسر می برد هر چه زودتر وبلاگش رو بنوسه.
