بعضی وقتها نمی شود ساکت بود
چندی پيش خبری مبنی بر تشکيل کلاسهای استاد کسراييان در خانه هنرمندان به منظور استفاده علاقه مندان به عکاسي در همه جا منتشر شد. از آنزمان هنوز دير زمانی
نمی گذرد و سه جلسه از اين کلاسها بيشتر نگذشته است.
امروز در جلسه سوم کارگاه استاد توانستم شرکت کنم آنهم در نيم ساعت پايانی!
(دو جلسه اول را به جهت اينکه در مسافرت بودم از دست داده بودم )
با تاسف اثری از عکاسان بنام و فعال عرصه های مختلف در کارگاه ايشان نديدم!!
بجز ارشيا کيانی و اميد صالحي که به استاد نزديکترند.
تا زمانی که من يادم می آيد آخرين کلاسهای استاد ۲۰ سال پيش بوده است و بعد از آن بيشتر مشغول چاپ کتابهايشان بوده اند.
اگر عکاسان ما به خاطر کارگاه فلان عکاس خارجی در همه جا حضور پيدا می کنند تا ببينند و ياد بگيرند آنچه را نمی دانند بايستی بدانند و به ياد داشته باشند که ديگران آرزو دارند همچو کسراييانی داشته باشند نا يک لحظه وی را به حال خود نگذارند و مدام از وی و تجربياتش بهره جويند. در زماني اين چنين که عکاسان فعال و نامی خود را بی بهره از چنين کسي در کشور می دانند همچنان اين وضعيت اسفبار عکاسي ما خواهد بود!
افرادی که در کارگاه شرکت داشتند عموما از علاقه مندان تازه کار عکاسي محسوب
می شوند که من ضمن احترام به همگی اين عزيزان متذکر می شوم که در چنين کارگاهی که توسط استاد کسراييان بر پا شده است بايستی کسانی شرکت کنند که از نظر حرفه ای و فنی به سطح قابل قبولی رسيده باشند و اينجا بدنبال يادگيری ديد در عکاسي باشند.
سالها بايد بگذرد تا همچو او کسی پيدا شود تا ديگران فقط دوست داشته باشند تقليد کارهای او را بکنند. ديدن چنين وضعی در شرايطی است که حتی دانشجويان عکاسی نيز از آن استقبال نکرده اند وافعا چه دليلی بجز بی توجهی توجيه اين مي تواند باشد!؟
عکس اميد صالحی
